De Nederlandse dichter en schilder Marko Klomp volgde zijn opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten St.Joost in Breda van 1994 tot 1998. Marko Klomp laat zich in zijn schilderijen leiden door verschillende facetten van het contrast. Het gebruik van een onscherpe focus is kenmerkend voor zijn werk. In 2010 debuteerde Marko Klomp met de gedichtenbundel "Spalken van de levenslijn" uitgegeven door De Witte Uitgeverij.
“Interessant werk. Het begrip "gestolde puber" kwam bij me op. Elke schilder zit in zijn werk. En of het nu zijn verschijning, zijn poëzie of zijn figuren zijn. Figuren die niet uitgebot zijn. Intrigerend. Dit is meer dan interessant. Meer dan spannend. ”(Door Dhr. H. de Laat, kunstrecensent uit Nijmegen, 2009)
Afgestudeerd aan de kunstacademie St.Joost te Breda (1998)
"Zijn verstilde schilderijen getuigen van een nagenoeg alledaagse werkelijkheid die bij iedereen voorhanden lijkt te zijn, maar tegelijkertijd ongrijpbaar en zwaarmoedig is. De beschouwer krijgt het gevoel dat hij spioneert in een gevoelswereld die hij talloze keren eerder heeft kunnen waarnemen en net zo vaak hebben kunnen voelen en doen huiveren. De wereld van Marko Klomp blijkt zorgvuldig geënsceneerd te zijn maar gaat door de poëtische belevingen een verzoening aan met de impuls, zijn dromerige schilderfragmenten."
De mens in haar huid en emotie staat in het schilderwerk centraal. Afgebeelde figuren begeven zich in een eigen wereld, de wereldachter de gesloten ogen. Sereen en naargeestig De schone vrouw in een zoete onschuldige pose en de zorgelijke mens met het zware hoofd steunend op de handen, zijn voorbeelden waarop de mensen in het werk worden afgebeeld. De handen vormen een centraal punt. Bepaaalde delen van de schilderijen worden opgebouwd uit dikke lagen olieverf. De monchromie en boetserende hantering van de olieverf geven de indruk van een sculptuur op doek. Gevoelig voor de schaduw van de verfstreken Door contrast van textuur, dik en schraal, en van focus, scherp en onscherp worden bijvoorbeeld de handen, het gelaat of het naaktmodel benadrukt, krijgen een oplichtend karakter, alsof ze als het ware ‘uit het vlak op de toeschouwer af komen’ De doelstelling binnen het schilderen is zoeken naar de essentie in de schilderkunst. Een zoektocht naar een beeldend idioom, waarbij ik een verzoening tussen gestructureerd handelen, gedefinieerd in termen van verfbehandeling en opbouw, en impulsiviteit prevaleer. Het melee, dat door het oplossen van het schilderenigma teweeg wordt gebracht, optimaliseren. Sluimeren naar een staat van voortdurende vastberaden innovaties en markante figuratie, spiegelend aan de moderne samenleving en mezelf. Gaat het bestaan niet verder dan het voortdurend constateren van de mens in het algemeen, en mezelf in het bijzonder, als een entiteit? Kan ik op bijvoorbeeld Hamlet een meer realistische grip krijgen dan op bijvoorbeeld mijn overbuurman die zichzelf onthoudt van geslepen levenslust? Is het individu alleen maar een identiteitsloze schokdemper voor het eigen bestaan? De complexiteit van eenzaamheid en zoete naargeestigheid zijn enkele voorbeelden die in het werk centraal staan. Middels het gestalte geven aan portretten van mensen wil ik op latente symbolische wijze mijn denkbeeld over de gevoelstoestand van een individu in onze samenleving ontsluieren.